W rodzinie się wychowujemy i w niej poznajemy co znaczy być szczęśliwymi. Cieszymy się, gdy nasza rodzina jest pełna, zdrowa, spokojna, gdy wszyscy mają dla siebie czas. Gdy dorastamy myślimy o założeniu swojej rodziny i tu pojawia się pierwszy krok do naszego szczęścia. Najpierw musimy zakochać się z wzajemnością. Już wtedy chcemy, żeby nasza nowa rodzina była szczęśliwa i deklarujemy, że o tą wartość będziemy ze wszystkich sił walczyć. Potem przeżywamy, jak mówią, najpiękniejszy dzień naszego życia, czyli dzień naszego ślubu. Deklarujemy się na szczęśliwe, zgodne małżeństwo. Potem dopełniamy działa, gdy na świecie pojawiają się dzieci, często nazywane przez rodziców małymi szczęściami. Szczęście to pojęcie względne, dla każdego inaczej zrozumiałe, wręcz filozoficzne. Każdy jednak powie, że szczęście to wartość najważniejsze w jego życiu i chce o nie walczyć, to cel życia. Oby każdemu walczącemu człowiekowi powiodło się i by każdy mógł w którymś momencie swojego życia przyznać, że jest szczęśliwy. Uczucia są potrzebne ludziom do okazywania emocji, swoich nastrojów, nastawień do świata w sposób poza językowy, poza słowami wypowiadanymi. Prawdą jest przecież, że ludzie wyrażając swoje chwilowe emocje pokazują przy tym różne gesty, mimikę twarzy czy postawę ciała. Jest to bardziej zrozumiałe niż słowa, bo przecież słowa mogą kłamać, a po człowieku najlepiej widać co tak naprawdę myśli, nawet wbrew jego słowom. Słowa są też nie zrozumiałe dla wszystkich, bo nie każdy rozumie dany język, a w przypadku pokazywaniu co się myśli ciałem sprawa jest prosta. Nie oszuka się rozmówcy, który widzi daną osobę i umie dobrze interpretować jej zachowanie. Dlatego Tak pozytywne jak i negatywne uczucia są potrzebne, bo bez nich nie mielibyśmy odzwierciedlenia czy są dobre uczucia, tzn. uczucia pozytywnie rozumiane ogólnie. Mamy także, w naszych uczuciach dobry sposób na wyrażenie siebie i postawy do obcych nam ludzi, którzy patrząc na nas widzą, że jesteśmy cały czas, np. uśmiechnięci, więc jesteśmy dobrymi ludźmi.