Konflikty w egzystencji człowieka odgrywają ogromna rolę. Bardzo ważne jest uczenie się, jak sobie z nimi radzić.Konflikty, zależnie do sposobu, w jaki się je rozwiąże, odgrywają rolę pozytywną lub negatywną. Wszystko zależy do tego, jak poradzi sobie jednostka w walce z trudnościami. To z kolei wpływa na jej rozwój, osiągnięcie samorealizacji, ekspansję życiową. Za dobrze rozwiązane konflikty można uznać te, w których jednostki po trwającym jakiś czas rozpadzie psychicznym, którego podłożem jest walka dwóch przeciwstawnych potrzeb, potrafią podporządkować potrzebę niższego rzędu potrzebie wyżej zorganizowanej. Można to osiągnąć poprzez ćwiczenia. Dzięki temu jednostka nabiera wprawy, a niższe potrzeby niejako zaczynają „służyć” wyższym, ważniejszym z punktu widzenia prawidłowego rozwoju. Istotne jest, aby ćwiczenia te rozpoczynać już w dzieciństwie. Z sytuacją złego sposobu rozwiązywania konfliktu mamy do czynienia wówczas, gdy potrzeba niższa zostaje automatycznie zaspokojona. Powoduje to u jednostki poczucie niezadowolenia, wyzwala uczucie wstydu, poczucie winy oraz wszelkie, będące ich następstwem lęki. Choroby nerwicowe mają swoje źródła w konfliktach, z jakimi boryka się człowiek. Czasami, aby ich uniknąć potrzebna jest pomoc.Podczas trwania życia jednostka może doświadczać różnego rodzaju sytuacji wywołujących konflikty. Jeśli nie będzie ona umiała ich rozwiązywać w sposób zdecydowany lub też będą one trwały bardzo długo, wówczas mogą one stać się przyczyną nerwic. Bardzo często z takimi przykładami mamy do czynienia w przypadku jednostek, które są wartościowe, wrażliwe, lecz posiadają słabą, niewystarczającą motywację. W związku z tym, nie potrafią, bez pomocy w ich odpowiednim ukierunkowaniu oraz pobudzeniu do działania, podejmować czytelnych i konkretnych decyzji. Doświadczają one nieustannego konfliktu i przez to stają się mało zdolne do pełnego, aktywnego i twórczego życia. Dlatego wymagają pomocy z zewnątrz, ze strony otoczenia. Tylko dzięki temu mogą się odważyć na stawianie czoła sytuacjom, które wywołują konflikty. Należy w związku z tym pomagać im w zrozumieniu tego, co przeżyli, poznawaniu źródeł ich automatycznych reakcji, a także udzielać niezbędnego wsparcia w procesie nabywania ważnych umiejętności społecznych.

Często dobrze wiemy co w praktyce oznacza słowo samotność. Od najmłodszych lat wydaje się, że nikt nas nie rozumie, nie mamy się komu zwierzyć, porozmawiać. Czujemy się wyobcowani, oddaleni nawet od najbliższych. Wszystko przez to, że nawet nasi rodzice, zajęci pracą, nie mają dla nas czasu. Potem nie zyskujemy uznania w szkołach czy na studiach, aż wreszcie pracując zawodowo widzimy, że nie ma do kogo ust otworzyć, bo każdy jest inny i nikt nas nie rozumie. Uczucie to znali dawniejsi geniusze, poeci, ludzie o innym niż większość sposobie myślenia i działania. Oni także czuli się wyobcowani, bo nikt nie rozumiał ich geniuszu, a przeciwnie wręcz mieli ich za głupców i nie doceniali ich wysiłku i starań. Czasem sami się odsuwamy od innych, bo każdy wydaje nam się inny, dziwny i albo jest za wysoko postawiony dla nas, dzieje się tak wtedy gdy obniżamy swoją samoocenę, albo też uważamy się za lepszych i nikt nie może się z nami równać. Pomyślmy, że inni są tacy sami jak my, ani lepsi ani gorsi i mają takie same uczucia. To pomoże nam się do nich zbliżyć. Gdyby w życiu nie było niespodzianek byłoby ono nudne i strasznie przewidywalne. Mimo, że otrzymujemy także smutne niespodziewane informacje, to one też mają swój sens i cel dla naszego życia. Szczególnie lubimy niespodzianki pozytywne. Gdy czekamy na ocenę z egzaminu, mamy ciszą nadzieję, że otrzymamy dobrą ocenę. Gdy, w tym czy innym przypadku. Coś spełni się po naszej myśli cieszymy się, mimo, że się tego spodziewaliśmy. Niespodziewane informacje powodują, że zmieniamy jakoś swoje życie. Idziemy inna drogą niż zaplanowaliśmy, jesteśmy innymi ludźmi, podejmujemy inne decyzje. Zaskoczeni możemy też być krótko falowymi wydarzeniami, jak np. spotkanie kogoś znajomego na ulicy czy przyjazd ciotki na wakacje. I takie wydarzenia też mogą na nas wpłynąć, nawet w dalszej perspektywie. Zaskoczenie może się związać z przestraszeniem, jako zły rodzaj zaskoczenia. Nie spodziewając się kogoś w danym miejscu lub gdy ktoś nas zachodzi od tylu możemy najeść się nie małego strachu, gdy dana osoba będzie chciała nas przestraszyć.

W rodzinie się wychowujemy i w niej poznajemy co znaczy być szczęśliwymi. Cieszymy się, gdy nasza rodzina jest pełna, zdrowa, spokojna, gdy wszyscy mają dla siebie czas. Gdy dorastamy myślimy o założeniu swojej rodziny i tu pojawia się pierwszy krok do naszego szczęścia. Najpierw musimy zakochać się z wzajemnością. Już wtedy chcemy, żeby nasza nowa rodzina była szczęśliwa i deklarujemy, że o tą wartość będziemy ze wszystkich sił walczyć. Potem przeżywamy, jak mówią, najpiękniejszy dzień naszego życia, czyli dzień naszego ślubu. Deklarujemy się na szczęśliwe, zgodne małżeństwo. Potem dopełniamy działa, gdy na świecie pojawiają się dzieci, często nazywane przez rodziców małymi szczęściami. Szczęście to pojęcie względne, dla każdego inaczej zrozumiałe, wręcz filozoficzne. Każdy jednak powie, że szczęście to wartość najważniejsze w jego życiu i chce o nie walczyć, to cel życia. Oby każdemu walczącemu człowiekowi powiodło się i by każdy mógł w którymś momencie swojego życia przyznać, że jest szczęśliwy. Uczucia są potrzebne ludziom do okazywania emocji, swoich nastrojów, nastawień do świata w sposób poza językowy, poza słowami wypowiadanymi. Prawdą jest przecież, że ludzie wyrażając swoje chwilowe emocje pokazują przy tym różne gesty, mimikę twarzy czy postawę ciała. Jest to bardziej zrozumiałe niż słowa, bo przecież słowa mogą kłamać, a po człowieku najlepiej widać co tak naprawdę myśli, nawet wbrew jego słowom. Słowa są też nie zrozumiałe dla wszystkich, bo nie każdy rozumie dany język, a w przypadku pokazywaniu co się myśli ciałem sprawa jest prosta. Nie oszuka się rozmówcy, który widzi daną osobę i umie dobrze interpretować jej zachowanie. Dlatego Tak pozytywne jak i negatywne uczucia są potrzebne, bo bez nich nie mielibyśmy odzwierciedlenia czy są dobre uczucia, tzn. uczucia pozytywnie rozumiane ogólnie. Mamy także, w naszych uczuciach dobry sposób na wyrażenie siebie i postawy do obcych nam ludzi, którzy patrząc na nas widzą, że jesteśmy cały czas, np. uśmiechnięci, więc jesteśmy dobrymi ludźmi.