Z frustracjami mamy do czynienia najczęściej, gdy trudno nam zaspokoić jakąś, bardzo ważną dla nas potrzebę. Najistotniejszymi i jednocześnie najmocniej przeżywanymi frustracjami są te, które powstają na skutek niezaspokojenia potrzeb wyższego rzędu. Przede wszystkim dotyczy to dwóch ważnych potrzeb. Po pierwsze, potrzeby kochania, dążenia do uczucia miłości. Po drugie, potrzeby uznania, docenienia, szacunku ze strony otoczenia społecznego. Frustracja może mieć bardzo szkodliwe skutki. Z sytuacją tego typu mamy do czynienia wtedy, gdy nie można zaspokoić jakiejś ważnej potrzeby. Jednocześnie wiąże się z tym ogromne napięcie emocjonalne, które powoduje, że jednostka przestaje szukać wyjścia z trudnego położenia, a zamiast tego, koncentruje się tylko i wyłącznie na potrzebie. Nie potrafi myśleć o niczym innym, gdyż cała uwaga skierowana jest na przeżywanie nastroju związanego z odczuwanym deficytem. Jeśli stan ten trwa dostatecznie długo, frustracja powoduje obniżenie innych aktywności, szczególnie tych związanych z ważnymi obszarami funkcjonowania, a więc ze szkołą, pracą zawodową, relacjami z innymi ludźmi. Sytuacje frustrujące maja także swoja jasna stronę i mogą dodatnio wpływać na człowieka. Oczywiście, muszą być spełnione pewne warunki.Frustracje mogą mieć, obok szkodliwych, także pozytywne skutki. Warto uczyć się wykorzystywać przeżyte niepowodzenia w celu rozwoju psychicznego. Można to osiągnąć dzięki analizowaniu działania, które przyczyniło się do doznania porażki. Należy zastanowić się, co było przyczyną niepowodzenia, np. braki w charakterze, braki umiejętności. Dzięki temu, zamiast obniżać aktywność, jednostka ponawia wysiłki zmierzające do powtórnego osiągnięcia celu. To pierwszy ważny sposób. Drugi wiąże się ze skierowaniem całej energii na szukanie innej drogi prowadzącej do odniesienia sukcesu, która jest inna niż dotychczasowa. Inaczej można powiedzieć, że polega to na szukaniu lepszego sposobu zaspokojenia ważnej potrzeby. Trzecia z kolei technika polega na tym, ażeby próbować znaleźć inny cel zaspokojenia identycznej potrzeby. Doskonałym przykładem zastosowania tej techniki są wybitne osiągnięcia na polu społecznym, zawodowym, czy artystycznym jednostek, które nie bardzo potrafiły ułożyć sobie życie osobiste. Każdy człowiek ma swój, ściśle określony moment, do którego jest odporny na sytuacje powodujące frustrację.Progiem tolerancji na frustrację można określić charakterystyczny dla danej osoby poziom napięcia emocjonalnego, który może ona znieść, a powyżej którego stan frustracji jest nie do wytrzymania dla niej. Do tego poziomu jednostka znosi dany stan, umie go tolerować, nawet z korzystnymi konsekwencjami dla własnego samorozwoju. Gdy granica zostaje przekroczona, następuje utrata kontroli nad sobą, a jednostko często staje się bardzo agresywna. Gniew oraz złość, których wówczas doświadcza, jest automatyczną reakcją na niezaspokojenie istotnych dla niej potrzeb. Czasami zdarza się, że agresja staje się zbyt silna oraz nie w pełni kontrolowana. Wtedy przenosi się dosłownie na wszystko i wszystkich. Przemieszcza się na innych, będących w pobliżu ludzi, a także na przedmioty martwe, a jednostka staje się całkowicie odporna na jakiekolwiek działania uspokajające. Czasami zdarza się również i tak, że obiektem zachowań agresywnych jest sama jednostka i wtedy mamy do czynienia np. z samookalaczaniem się.